GESCHIEDENIS (1986-1988)

In Nieuw Nickerie had het gezin een klein huis gehuurd, ook voor de periode, dat het in het binnenland woonde, zodat men altijd boodschappen kon doen in de bewoonde wereld. En eenmaal per 3 maanden reisden Jolan, Humphrey en een aantal kinderen naar Nieuw Nickerie om boodschappen te doen. 

Zo gebeurde dat bij voorbeeld vlak voor de eerste kerst in het binnenland, omdat er toch allemaal lekkers moest worden gekocht en ook ging men op zoek naar kaarsen, die in die tijd heel schaars waren. In die periode was het moeilijk om weer naar het binnenland terug te reizen, maar als door een wonder lukte het toch.  Kerstavond waren ze nog in Ara Wara en daar beleefde Pa Tem zijn mooiste kerst van zijn  leven. Deze man, die in Ara Wara allemaal huisjes had gebouwd voor voorbijgangers van alle rassen, die daar altijd mochten overnachten, deze man had er altijd van gedroomd dat er nog eens een kerstdienst werd gehouden in Ara Wara en die kerstnacht liepen daar 10 kinderen en enkele volwassenen met een kaarsje (waxinelichtje) in de hand naar een eenvoudig huisje, niet luxer dan de stal waarin Jezus geboren was, en daar werd kerst gevierd. Op de eerste kerstdag zorgde pa Tem, dat zij met een korjaal naar Stone Dansi konden varen en dat werd het mooiste kerstfeest in Stone Dansi. 

In 1986 zijn Jolan en Humphrey getrouwd in Nieuw Nickerie en PaTem was getuige voor Jolan. Ze trouwden in de kerk waar Jolan een aantal jaren predikante was geweest, in de Eben-haezer-kerk en na afloop was er een gezellig feest met een maaltijd in het gebouw van het Leger des Heils.

Er waren mensen bij het huwelijk van alle volken en rassen, zelfs vele mensen, die Jolan en Humphrey daarvoor niet kenden, maar die zich toch welkom voelden op dit feest, zelfs de mensen die aan het koken en helpen waren, kenden zij niet allemaal, maar het voelde als een grote familie.

 De schoolkinderen waren allemaal uit het binnenland gekomen om bij het huwelijk te zijn en ze hadden met elkaar verschillende liedjes ingestudeerd, die zij ten gehore brachten. De kinderen hadden allemaal even vrij van school in het binnenland, want als je juffrouw trouwt, dan is er  natuurlijk geen school. 

In 1987 verhuisden Jolan, Humphrey en de kinderen vanwege de burgeroorlog naar Nieuw Nickerie.. Ze reisden met de boot terug en woonden  ze eerst daar in dat kleine huis, later vonden zij een groot huis waarin zij konden wonen en dat grote huis hadden zij ook hard nodig! Want woonden zij eerst met 20 kinderen daar, later kwam er opeens uit Paramaribo een bus aan met nog eens 17 kinderen in nood en natuurlijk mochten ook deze kinderen bij hen wonen.

Het werd een vol huis. Humphrey timmerde voor de kinderen bedden op maat, zo timmerde hij een stapelbed voor 8 kleine kinderen (4 kinderen onder en 4 kinderen boven, hij timmerde hoe de kinderen het wilden en de kinderen waren blij met ieder een eigen bed.

In Nieuw Nickerie was het een goede tijd en de kinderen zorgden goed voor elkaar. Als bij voorbeeld een kind kapotte schoenen had, dan schoven 7 kinderen een paar schoenen op, zodat ieder weer goede schoenen had.

Er werd ook veel plezier gemaakt in huis en veel gezongen. Norman begeleidde de kinderen op de gitaar en elk weekeind werd onderin het huis de eetzaal omgetoverd tot kerkzaal en bij de diensten kwamen ook veel andere mensen. 

Trouwens het was een echt open huis en mensen van alle volken en rassen vonden hun weg naar het huis. Soms kwamen er ook voor een periode jonge ongehuwde moeders met hun kleine kinderen daar logeren. 

En mensen van alle volken ondersteunden de kinderen en soms kookten mensen voor alle kinderen in het huis, omdat hun kind jarig was en ze wat voor andere kinderen wilden doen.

Iedere dag was er een zanguurtje. De kinderen hebben daar in Nieuw Nickerie gewoond tot augustus 1988, daarna zijn de kinderen weer naar hun families gegaan. 

Op 31 augustus 1988 vertrokken Jolan en haar man met 2 kinderen naar Nederland. 

Echter onze Vereniging Kinderhulp Suriname liet de kinderen niet in de steek, want vanaf dat moment hebben we steeds ervoor gezorgd, dat de kinderen schoolgeld kregen en eten, ook toen ze weer bij hun eigen families woonden, 

En zo is de vereniging Kinderhulp doorgegaan met kinderen te steunen.
In het begin was het Norman, die alle kinderen bezocht, later is die taak overgenomen door andere mensen. Trouwens na een tijdje werd Norman wel ondersteund bij zijn taak tegenover de kinderen door mevrouw Brandon.

 Nu worden kinderen van de kinderen van toen gesteund en ook nog een aantal nieuwe kinderen, want de vereniging Kinderhulp Suriname maakt geen onderscheid, maar steunt wie het nodig hebben. 

En weer steunen we kinderen van alle volken, zoals u op de foto's van de kinderen van nu kunt zien, al moet daarbij verteld worden, dat we van de meeste kinderen geen foto's hebben, dus op de website kunt u niet alles zien en vinden.