GESCHIEDENIS 1985-1987

In de 2de periode woonde Jolan Gaaikema in Stone dansi, waar zij de leiding gaf aan een schooltje met kinderen vanaf groep 1 tot en met groep 8.

In dezelfde school hield zij op zondag kerkdiensten, soms 's morgens en 's avonds, niet omdat ze zo vroom waren, maar zoveel was er daar in het binnenland niet te doen en een kerkdienst met heel veel zingen en met mooie verhalen was voor de kinderen en volwassenen een welkome afleiding.

Verder fungeerde het "schoolgebouw" na schooltijd als buurtcentrum, de mensen kwamen daar om te vergaderen en om met elkaar van gedachten te wisselen, ook kwamen ze bij Jolan met allemaal vragen op maatschappelijk gebied en over de gezondheid.

Jolan had van een bevriende arts verschillende medicijnen mee gekregen voor de gewone kleine ziektetjes en verder had zij van de overheid malariatabletten gekregen om elke 8 dagen uit te delen aan de bevolking.

In de middaguren gaf zij ook nog les aan de volwassenen die analfabeet waren en zo had zij in de gemeenschap een multifunctionele taak.

In Stone dansi leerde Jolan Humphrey kennen en later gingen zij trouwen

Nog later woonden Jolan, haar man Humphrey en de kinderen in het eenvoudige huisje rechts. Het leven was heel eenvoudig, maar wel heel waardevol. Juist als de middelen beperkt zijn waardeer je het leven meer. Het Huis is door Humphrey zelf gebouwd en in het huisje woonden zij met 8 meisjes en 2 jongens. 
 
Een van die jongens, die bij hen woonden maakte graag koffie voor haar, zoals dat op de foto links te zien is. Er waren natuurlijk meer kinderen in Stone Dansi, maar  sommige andere kinderen woonden of bij hun ouders. 

Ook woonden er een aantal jongens in het Jongenshuis. Het is voor jongens in het binnenland gewoon om met hun 12de jaar uit huis te gaan. Dat betekende niet, dat ze niet nog een beetje onder de hoede van de gemeenschap waren, maar dat betekende wel, dat ze met de andere jongens samen voor zichzelf zorgden: ze kookten zelf, ze ruimden zelf het jongenshuis op en nog veel meer. 

 In het binnenland was de rivier het belangrijkste. Dat was de weg, daar werd de was gedaan en de afwas en daaruit haalde men drinkwater om te koken. Men leefde in Stone dansi als één grote familie en allen deelden alles met elkaar, mijn en dijn bestond niet. 

In het binnenland gaf Jolan les op school. eerst waren er  14 kinderen, later 21. En die kinderen kregen les ieder op eigen niveau en dat niveau varieerde van groep 1 tot en met groep 8 en er werd heel erg rekening gehouden met het persoonlijke niveau van de kinderen. Alle kinderen zaten samen in 1 klaslokaal, maar Jolan had wel 2 helpers, die haar hielpen met het lesgeven: Yvonne deed spelletjes met de kleuters volgens de voorschriften van Jolan en Norman hielp bij de lessan aan de andere kinderen. Norman en Yvonne hadden geen opleiding hiervoor gevolgd, maar onder leiding van Jolan konden ze de kinderen toch een beetje helpen.

De school was door de mensen zelf gebouwd, het was een dak op palen en de schoolbanken waren getimmerd van het hout van een oude pont. 

Na schooltijd veranderde dit simpele gebouw in een gemeenschapsruimte, waar mensen samen kwamen en volwassenen een analfabetencursus volgden en in het weekeind werd het een kerk. Omdat er geen muren waren, kwamen de hanen of de poes ook wel eens langs en niemand vond dat een probleem.