In januari 1983 vertrok Jolan Gaaikema naar Suriname en in april werd zij bevestigd als predikante van de Eben-Haezerkerk te Nieuw Nickerie en terwijl zij daar werkzaam was, kwamen de eerste kinderen bij haar wonen, al direct in het voorjaar van 1983.

Het werd heel gezellig in de pastorie en deze fungeerde als toevluchtsoord voor kinderen, soms ook volwassenen en zelfs voor dieren, want er kwamen ook een aantal honden wonen onder de pastorie.

Er zaten vaak een heel aantal kinderen en volwassenen aan tafel en een groot aantal kinderen vond in de pastorie aan de Westkanaalstraat een thuis.

In de pastorie woonden kinderen van verschillende culturele achtergronden en dat was goed. Kinderen leerden, dat alle mensen bij elkaar horen zonder onderscheid. Begon Jolan met een klein gezin van 5 kinderen, het werden er steeds meer; Als er een wegging, kwamen er twee voor terug.  Er was ook een aantal kinderen, dat er niet woonde, maar wel bijna dagelijks langs kwam. Zo was er een klein kind, dat overdag kwam, omdat zijn moeder aan het werk moest. 

Ook waren er arme kinderen, die voor schooltijd langs de pastorie wipten om een schoolbrood op te halen, omdat ze anders op school geen brood hedden in de pauze. deze kinderen waren zo arm, dat ze 's morgens thuis vaak niet hadden ontbeten, ze hadden alleen een glas suikerwater gehad en vaak aten ze dan nog een broodje voor het vertrek naar school en kregen ze een schoolbroodje mee.

Bij de pastorie was ook een bescheiden tuin en in die tuin werden groenten en kruiden verbouwd. En verder bloeiden er ook veel mooie bloemen. 
Ook bij de warme maaltijd aten vaak extra kinderen mee en soms ook volwassenen, die anders niet genoeg te eten hadden, in de pastorie was iedereen van jong tot oud welkom!

Op den duur woonden er meer dan twintig kinderen in de pastorie en altijd in de middag werd er gezongen en dat was een fijne sfeer en op den duur gingen de kinderen dan drummen op de tafel en werd er gedanst.

En als de kinderen 's avonds moe waren, dan sliepen ze allemaal dicht bij elkaar, want dat gaf een veilig gevoel.

De kinderen waren van verschillende leeftijden en gingen naar verschillende scholen, maar ze waren gelukkig met elkaar en door een gevoel van veiligheid, konden ze zich goed ontplooien. 

Ze zorgden goed voor elkaar en voor de huisdieren, die er waren: kippen, honden en een konijn en als de kinderen 's avonds zongen, dan vlogen de kippen naar de rand van het balkon en op de leuning daarvan zaten ze mee te luisteren.

Erwaren kinderen van verschillende leeftijden en steeds kwamen er nieuwe kinderen bij, op den duur woonden er meer dan 20 kinderen en dat was heel gezellig.

Natuurlijk waren er ook helpers, die Jolan assisteerden, als zij voor haar werk als predikante weg moest en er waren ook vele kinderen en volwassenen die soms langs kwamen en kort in de pastorie verbleven, omdat het een veilig toevluchtsoord was voor velen.

 Bijna drie jaar heeft Jolan daar zo met de kinderen gewoond en toen vertrok zij naar het binnenland, naar Stone Dansi.